News & ArchiveNieuws & Archief

The Netherlands has world-class flood defences. But no system is infallible. For an academic hospital like Erasmus MC — one of Europe’s largest medical centres, in the heart of Rotterdam, largely below sea level — a single failure in the water management chain could trigger a cascade of life-threatening consequences: submerged basements, failing generators, critical systems going dark, patients who cannot be moved. This business case was developed as a strategic proposal to explore how such a hospital could structurally prepare for exactly this scenario. Nederland heeft wereldklasse waterkeringen. Maar geen enkel systeem is onfeilbaar. Voor een academisch ziekenhuis als het Erasmus MC — een van de grootste medische centra van Europa, in het hart van Rotterdam, grotendeels onder zeeniveau — kan één falen in de waterketen een cascade van levensbedreigende gevolgen veroorzaken: ondergelopen kelders, uitvallende generatoren, kritieke systemen die uitvallen, patiënten die niet verplaatst kunnen worden. Deze business case werd ontwikkeld als strategisch voorstel om te verkennen hoe een dergelijk ziekenhuis zich structureel op precies dit scenario zou kunnen voorbereiden.

Opening: Preparation Phase Opening: Voorbereidingsfase

Like a chess player who thinks several moves ahead, crisis preparedness begins long before the first drop of water enters the building. The strategy maps six concrete preparation pillars: scenario planning for multiple flood triggers, pre-defined evacuation zones and transport routes, strategic positioning of staff and resources, securing essential supplies (electricity, water, food, medication), and anticipating patient influx from surrounding hospitals that may be compromised first. Zoals een schaker die meerdere zetten vooruitdenkt, begint crisisparaatheid lang voordat de eerste druppel water het gebouw binnenkomt. De strategie brengt zes concrete voorbereidingspijlers in kaart: scenarioplanning voor meerdere overstromingstriggers, vooraf bepaalde evacuatiezones en transportroutes, strategische positionering van personeel en middelen, het veiligstellen van essentiële voorraden (elektriciteit, water, voeding, medicatie) en het anticiperen op patiëntentoestroom uit omliggende ziekenhuizen die eerder worden bedreigd.

Midgame: Crisis Response Middenspel: Crisisrespons

When water rises, the margin for error collapses. The response phase focuses on seven operational imperatives: tactical coordination under pressure, real-time triage, relocating vulnerable patients to safety, protecting critical equipment, rapid decision-making with limited information, managing external patient influx, and receiving flood victims directly. The central goal: preventing tactical failures through pre-drilled protocols. Not improvisation — execution. Wanneer het water stijgt, verdwijnt de foutmarge. De responsfase richt zich op zeven operationele imperatieven: tactische afstemming onder druk, real-time triage, het verplaatsen van kwetsbare patiënten naar veiligheid, het beschermen van kritieke apparatuur, snel beslissen met beperkte informatie, het managen van externe patiëntentoestroom en het opvangen van directe overstromingsslachtoffers. Het centrale doel: tactische fouten voorkomen door vooraf geoefende draaiboeken. Niet improviseren — uitvoeren.

Endgame: Recovery Eindspel: Herstel

Recovery is not the end of the crisis — it is the beginning of the next cycle of resilience. The strategy defines six recovery actions: gradually restoring hospital capacity, redistributing staff, restoring utilities, infection prevention (flood water must be treated as contaminated), documentation and evaluation, and structural reassessment of facilities including electrical, water and gas systems. Herstel is niet het einde van de crisis — het is het begin van de volgende veerkrachtcyclus. De strategie definieert zes herstelacties: het geleidelijk herstellen van ziekenhuiscapaciteit, herverdeling van personeel, herstel van nutsvoorzieningen, infectiepreventie (overstromingswater moet als besmet worden beschouwd), documentatie en evaluatie, en structurele herbeoordeling van faciliteiten inclusief elektriciteits-, water- en gassystemen.

The Strategic Move: VR Crisis Training De Strategische Zet: VR-crisistraining

Paper protocols are not enough. The game-changer in this strategy is the integration of Virtual Reality crisis scenario training within the Erasmus MC Education Centre. VR allows entire teams to rehearse complex flood scenarios without disrupting live patient care — with real time pressure, real decisions, real stress. The technology is scalable across departments and transferable to other crisis types: fire, cyberattack, pandemic, terrorism. One investment, multiple returns. Papieren protocollen zijn niet genoeg. De game-changer in deze strategie is de integratie van Virtual Reality-crisisscenariotraining binnen het Erasmus MC Onderwijscentrum. VR stelt volledige teams in staat complexe overstromingsscenario's te oefenen zonder acute zorgverlening te verstoren — met echte tijdsdruk, echte beslissingen, echte stress. De technologie is schaalbaar over afdelingen en overdraagbaar naar andere crisistypen: brand, cyberaanval, pandemie, terrorisme. Één investering, meervoudige opbrengst.

Stakeholders & Getting Everyone on Board Stakeholders & Iedereen meekrijgen

A crisis strategy without buy-in is a document gathering dust. The business case maps the full stakeholder landscape — from the Board of Directors and medical staff to the BCM team, Veiligheidsregio/GHOR, municipality, water boards and suppliers — and provides a concrete playbook for securing commitment: leveraging existing meeting structures, demonstrating quick wins, and making the urgency tangible. What happens to ICU patients if Generator X fails during a flood? Make it concrete. Make it urgent. Een crisisstrategie zonder draagvlak is een document dat stof verzamelt. De business case brengt het volledige stakeholderlandschap in kaart — van de Raad van Bestuur en medisch personeel tot het BCM-team, Veiligheidsregio/GHOR, gemeente, waterschappen en leveranciers — en biedt een concreet draaiboek voor het verkrijgen van commitment: gebruik bestaande overlegstructuren, toon quick wins en maak de urgentie tastbaar. Wat gebeurt er met IC-patiënten als generator X uitvalt tijdens een overstroming? Maak het concreet. Maak het urgent.

What started as a master’s thesis has evolved into a broader exploration of how technological innovation can contribute to more sustainable, efficient and patient-centred care. In an interactive session with the nursing team, we explored four key questions together: What is the environmental footprint of routine endoscopy procedures? Which materials and pharmaceutical waste streams are generated during sedation? How could VR reduce disposable materials and medication use? And what could this mean for workflow, recovery time and nursing capacity? Wat begon als een masterscriptie is uitgegroeid tot een bredere verkenning van hoe technologische innovatie kan bijdragen aan duurzamere, efficiëntere en meer patiëntgerichte zorg. In een interactieve sessie met het verpleegkundig team verkenden we samen vier kernvragen: Wat is de milieu-impact van routinematige endoscopieprocedures? Welke materialen en farmaceutische afvalstromen ontstaan tijdens sedatie? Hoe zou VR het gebruik van wegwerpmateriaal en medicatie kunnen verminderen? En wat zou dit betekenen voor de workflow, hersteltijd en verpleegkundige capaciteit?

One of the most valuable aspects of the session was the open discussion with the professionals working on the floor every day. Their practical insights are essential when translating research into real clinical practice. What became clear once again: healthcare innovation does not happen in isolation — it happens together with the professionals delivering care every day. Een van de meest waardevolle aspecten van de sessie was de open discussie met de professionals die dagelijks op de werkvloer werken. Hun praktische inzichten zijn essentieel bij het vertalen van onderzoek naar de echte klinische praktijk. Wat opnieuw duidelijk werd: zorginnovatie vindt niet in isolatie plaats — het gebeurt samen met de professionals die elke dag zorg verlenen.

The next phase of this research will focus on further data collection and strengthening the evidence base for scientific publication and potential implementation pathways. A big thank you to the entire Endoscopic Nursing and Physicians team at Erasmus MC, and to medical specialists Prof. Manon Spaander (Professor of Gastroenterology) and Dr. Pieter Jan de Jonge (Medical Coordinator Endoscopy) for their support and engagement. De volgende fase van dit onderzoek richt zich op verdere dataverzameling en het versterken van de evidence base voor wetenschappelijke publicatie en mogelijke implementatietrajecten. Veel dank aan het gehele Endoscopisch Verpleegkundig en Medisch team van het Erasmus MC, en aan de medisch specialisten Prof. Manon Spaander (hoogleraar Gastro-enterologie) en Dr. Pieter Jan de Jonge (Medisch Coördinator Endoscopie) voor hun steun en betrokkenheid.

The Dutch housing market is under unprecedented pressure. For older adults, this crisis is compounded by isolation, a lack of suitable housing concepts and care systems that prioritise dependency over vitality. The NOACQ whitepaper challenges the prevailing approach and proposes an alternative: a sustainable, intergenerational and crisis-resilient living concept that combines community, care and circular thinking. De Nederlandse woningmarkt staat onder ongekende druk. Voor ouderen wordt deze crisis versterkt door isolement, een gebrek aan passende woonconcepten en zorgsystemen die afhankelijkheid boven vitaliteit stellen. Het NOACQ-whitepaper daagt de heersende aanpak uit en stelt een alternatief voor: een duurzaam, intergenerationeel en crisisbestendig woonconcepte dat gemeenschap, zorg en circulair denken combineert.

Built on the philosophy of “Naar Verantwoorde Rebellie” (Towards Responsible Rebellion), the paper presents inspiration, practical concepts and design principles for rebellious initiatives in senior housing. The NOACQ complex is developed as a concrete proposal: financially substantiated, architecturally visualised and grounded in real market analysis. Gebaseerd op het gedachtegoed van “Naar Verantwoorde Rebellie”, presenteert het whitepaper inspiratie, praktische concepten en ontwerpprincipes voor rebelse initiatieven in de ouderenhuisvesting. Het NOACQ-complex is uitgewerkt als concreet voorstel: financieel onderbouwd, architectonisch gevisualiseerd en gefundeerd op een echte marktanalyse.

The whitepaper covers a full arc from market description and challenges through to unprecedented solutions, financial modelling and architectural visualisation. It reflects the intersection of strategy, innovation and social design that runs through my broader body of work. Het whitepaper bestrijkt een volledig traject van marktbeschrijving en uitdagingen tot ongekende oplossingen, financiële onderbouwing en architectonische visualisatie. Het weerspiegelt de kruising van strategie, innovatie en sociaal ontwerp die door mijn bredere werk loopt.

The name Onbeperkt070 was deliberately chosen to reflect The Hague’s regional identity (area code 070), while “onbeperkt” (unlimited) captures the ambition: a city where disability is not a barrier. The colour palette references The Hague’s characteristic yellow and green. Annual ambassadors included Paralympic snowboarder Renske van Beek and former footballer Sjaak Bral. The project ran from 2016 to 2022 and continues independently through a foundation. De naam Onbeperkt070 werd bewust gekozen om de regionale identiteit van Den Haag (netnummer 070) te weerspiegelen, terwijl “onbeperkt” de ambitie vat. Het kleurgebruik refereert aan het Haagse geel en groen. Jaarlijkse ambassadeurs waren onder meer Paralympisch snowboardster Renske van Beek en oud-voetballer Sjaak Bral. Het project liep van 2016 tot 2022 en wordt voortgezet vanuit een stichting.

The pamphlet offers guidelines, practical tips and insights from rebellious administrators, social entrepreneurs and supervisors — all aimed at helping organisations develop more rebellious and innovative initiatives in housing for the elderly. The photo above was taken in front of Het Binnenhof in The Hague, where the pamphlet was symbolically presented: “Knocking on the door of our Prime Minister.” Het pamflet biedt handreikingen, praktische tips en inzichten van rebelse bestuurders, sociaal ondernemers en toezichthouders — allemaal gericht op het helpen van organisaties om meer rebelse en vernieuwende initiatieven in de ouderenhuisvesting te ontwikkelen. De foto hierboven is genomen voor Het Binnenhof in Den Haag, waar het pamflet symbolisch werd aangeboden: “Aankloppen bij onze minister-president in Het Torentje aan Het Binnenhof.”

This publication is the result of a fruitful collaboration within the NWO RAAK-MKB research project (project number 09.002). Co-authors are Marianne van Bochove, Katja van Vliet, J. van Hoof, Katja Rusinovic and Debby Peeters. Roy Wesenhagen contributed as creative and substantive co-author representing D’article. Deze publicatie is het resultaat van een vruchtbare samenwerking binnen het NWO RAAK-MKB onderzoeksproject (projectnummer 09.002). Mede-auteurs zijn Marianne van Bochove, Katja van Vliet, J. van Hoof, Katja Rusinovic en Debby Peeters. Roy Wesenhagen droeg bij als creatief en inhoudelijk mede-auteur namens D’article.

The mission centred on strengthening healthcare cooperation between the Netherlands and Indonesia, with visits to government institutions, healthcare facilities and community-level health initiatives across the country, including the Bureau of Foreign Cooperation of the Indonesian Ministry of Health.De missie was gericht op het versterken van de samenwerking op het gebied van gezondheidszorg tussen Nederland en Indonesië, met bezoeken aan overheidsinstellingen, zorginstellingen en gezondheidsinitiatieven op gemeenschapsniveau, waaronder het Bureau Buitenlandse Samenwerking van het Indonesische Ministerie van Volksgezondheid.

During the mission I had the privilege of meeting Tri Rismaharini — known as Risma — the most celebrated modern Mayor of Surabaya (2010–2020), renowned for transforming the city into a green, clean and modern metropolis through visionary public service reform. Following her tenure as mayor, she became Indonesia’s Minister of Social Affairs.Tijdens de missie had ik het voorrecht om Tri Rismaharini te ontmoeten — bekend als Risma — de meest gevierde moderne burgemeester van Surabaya (2010–2020), beroemd om haar transformatie van de stad tot een groen, schoon en modern metropolis. Na haar ambtstermijn als burgemeester werd zij minister van Sociale Zaken van Indonesië.

Beyond the institutional meetings, the most memorable encounters were with local and rural communities — mothers, grandmothers, female doctors and government officials working at the frontlines of community health. These conversations about access to care and practical solutions that hold in daily life continue to shape my approach today.Naast de institutionele ontmoetingen waren de meest gedenkwaardige encounters met lokale gemeenschappen — moeders, grootmoeders, vrouwelijke artsen en overheidsfunctionarissen op de frontlinie van de gemeenschapsgezondheid. Deze gesprekken over toegang tot zorg en praktische oplossingen die standhouden in het dagelijks leven blijven mijn aanpak tot op de dag van vandaag vormen.

This mission reinforced a conviction that has shaped my work ever since: lasting improvement in healthcare requires working with communities, not just for them — and that the most effective solutions often emerge from listening closely to those living the challenges every day.Deze missie versterkte een overtuiging die mijn werk sindsdien heeft gevormd: blijvende verbetering in de zorg vereist werken mét gemeenschappen, niet alleen vóór hen — en dat de meest effectieve oplossingen vaak voortkomen uit goed luisteren naar degenen die de uitdagingen elke dag zelf ervaren.

The conversation centred on themes including ageing, accessibility, mobility, welfare and infrastructure — and the critical importance of engagement between corporations, local entrepreneurs and volunteers in building truly inclusive environments.Het gesprek richtte zich op thema's als vergrijzing, toegankelijkheid, mobiliteit, welzijn en infrastructuur — en het belang van samenwerking tussen bedrijven, lokale ondernemers en vrijwilligers bij het bouwen van werkelijk inclusieve omgevingen.

A key point of discussion was accessibility in the broadest sense: beyond wheelchair users, this encompasses elderly people using rollators, visually impaired individuals, and parents with strollers. Accessibility is a challenge for a much greater group of people than is often assumed.Een belangrijk discussiepunt was toegankelijkheid in de breedste zin: naast rolstoelgebruikers gaat het ook om ouderen met rollators, visueel beperkten en ouders met kinderwagens. Toegankelijkheid is een uitdaging voor een veel grotere groep mensen dan vaak wordt aangenomen.

In parallel, work was underway in The Hague to develop a platform around Age-Friendly environments, developed in partnership with local entrepreneurs, The Hague University of Applied Sciences, the City of The Hague and local welfare organisations.Parallel was in Den Haag een platform in ontwikkeling rondom Leeftijdsvriendelijke Omgevingen, in samenwerking met lokale ondernemers, de Haagse Hogeschool, de gemeente Den Haag en lokale welzijnsorganisaties.

The meeting was organised by Ronald Lekkerkerker and Elizabeth de Vries to bridge two networks with complementary blind spots: ENIEC excels in health and social care for older adults with a migrant background but had given limited attention to food and drink; Network Zorgpartners focused on food for the elderly but paid limited attention to the needs of people with a migration background. De bijeenkomst werd georganiseerd door Ronald Lekkerkerker en Elizabeth de Vries om twee netwerken met complementaire blinde vlekken te verbinden: ENIEC blinkt uit in zorg voor ouderen met een migrantenachtergrond maar besteedde beperkt aandacht aan eten en drinken; Network Zorgpartners richtte zich op voeding voor ouderen maar beperkt op de behoeften van mensen met een migrantenachtergrond.

Roy Wesenhagen presented different business possibilities that the food and care sector offers when diversity and multiculturality are taken seriously as strategic priorities. Researcher Hanna Murray-Carlsson presented findings showing that for older migrants in nursing facilities, food was the second most important factor in quality of life. Former ENIEC Chairs Mohamed Baba and Jan Booij stressed that food industries are key stakeholders in intercultural care and must assume their responsibility. Roy Wesenhagen presenteerde de bedrijfsmogelijkheden die de voedings- en zorgsector biedt wanneer diversiteit en multiculturaliteit serieus worden genomen als strategische prioriteiten. Onderzoeker Hanna Murray-Carlsson toonde aan dat voor oudere migranten in verpleeghuizen voeding de op één na belangrijkste factor is voor kwaliteit van leven. Oud-voorzitters Mohamed Baba en Jan Booij benadrukten dat de voedingsindustrie een sleutelspeler is in interculturele zorg en haar verantwoordelijkheid moet nemen.

The session closed with a facilitated group discussion around six provocative statements on food quality, trust, business viability and cultural diversity in care — challenging participants to examine their own assumptions. ENIEC was represented by Elizabeth de Vries, Jan Booij, Roy Wesenhagen, Aziza Aachiche, Freddy May, Mohamed Baba, Ronald Lekkerkerker and Chair Lola Casal. De sessie sloot af met een begeleide groepsdiscussie rond zes prikkelende stellingen over voedingskwaliteit, vertrouwen, bedrijfslevensvatbaarheid en culturele diversiteit in de zorg. ENIEC werd vertegenwoordigd door Elizabeth de Vries, Jan Booij, Roy Wesenhagen, Aziza Aachiche, Freddy May, Mohamed Baba, Ronald Lekkerkerker en voorzitter Lola Casal.

The article describes how The Hague became the first Dutch city to join the WHO Global Network for Age-Friendly (Senior-Friendly) Cities and Communities in 2015, and how it has since become a model for other Dutch cities. The city’s approach — shifting from a welfare model to a participation society — centres on helping older adults remain vital, engaged and independent. Het artikel beschrijft hoe Den Haag in 2015 de eerste Nederlandse stad werd die zich aansloot bij het WHO Global Network for Age-Friendly (Senior-Friendly) Cities and Communities, en hoe de stad sindsdien een voorbeeld is geworden voor andere Nederlandse gemeenten. De aanpak — van verzorgingsstaat naar participatiesamenleving — richt zich op het vitaal, betrokken en zelfstandig houden van ouderen.

Among the initiatives highlighted: the Vitality Awards competition, which invites older citizens to share their ideas on improving the city. Winners have included a Hip Hop Granny Crew — ladies aged 60-plus gathering weekly for hip-hop dance — and the Beweegtuin exercise garden at Bronovo Royal Medical Centre, a purpose-built “playground for seniors.” Onder de uitgelichte initiatieven: de Vitality Awards-competitie, waarbij oudere inwoners hun ideeën kunnen delen over het verbeteren van de stad. Winnaars waren onder meer een Hip Hop Granny Crew — dames van 60-plus die wekelijks samenkomen voor hip-hopdans — en de Beweegtuin bij het Bronovo Koninklijk Medisch Centrum, een speciaal ontworpen “speeltuin voor senioren.”

The article also covers the iZi Geond Lang Thuis innovation programme, which won a World Smart City Award at the Smart City Expo World Congress in Barcelona in 2018, and was personally visited by Queen Máxima. The programme tests over 90 different social and technological innovations to help seniors live independently at home. Het artikel behandelt ook het iZi Geond Lang Thuis-innovatieprogramma, winnaar van een World Smart City Award op de Smart City Expo World Congress in Barcelona in 2018 en persoonlijk bezocht door Koningin Máxima. Het programma test meer dan 90 verschillende sociale en technologische innovaties om ouderen zelfstandig thuis te laten wonen.

The concept was straightforward but powerful: trained mystery guests — residents from the neighbourhood or wider community — visited care institutions to evaluate the quality of the food, hospitality and ambiance. Institutions scoring highest received a Gouden Bordje (Golden Plate), with Silver and Bronze awarded to strong performers. Institutions falling below standard received a Loden Bord (Lead Plate) — a gentle but clear signal that improvement was needed. Each year, all participating institutions were revisited, creating a continuous cycle of accountability and improvement. Het concept was eenvoudig maar krachtig: getrainde mystery guests — bewoners uit de wijk of regio — bezochten zorginstellingen om de kwaliteit van het eten, de gastvrijheid en de ambiance te beoordelen. De best scorende instellingen ontvingen een Gouden Bordje, met Zilver en Brons voor sterke presteerders. Instellingen die onder de maat scoorden, kregen een Loden Bord — een vriendelijk maar helder signaal dat verbetering nodig was. Elk jaar werden alle deelnemende instellingen opnieuw bezocht, waarmee een continu verbetercyclus ontstond.

What made the programme distinctive was its governance structure. I assembled and chaired an independent Advisory Committee bringing together Hotelschool The Hague, celebrity chef Pierre Wind, the Stedelijke Ouderen Commissie (SOC), the Municipality of The Hague and D'article as concept developer and executive programme office. This multi-stakeholder structure gave the programme both credibility and legitimacy — and the annual award ceremony with Pierre Wind became a genuine moment of celebration for the entire care sector. Wat het programma onderscheidde was de governance-structuur. Ik stelde een onafhankelijke Adviescommissie samen en voorzat deze, bestaande uit Hotelschool The Hague, sterrenkok Pierre Wind, de Stedelijke Ouderen Commissie (SOC), de Gemeente Den Haag en D'article als conceptontwikkelaar en uitvoerend projectbureau. Deze multi-stakeholderstructuur gaf het programma zowel geloofwaardigheid als legitimiteit — en de jaarlijkse uitreiking met Pierre Wind werd een echt feestmoment voor de hele zorgsector.

The real value of De Gouden Bordjes lay in its independence. By positioning the programme outside any single institution or interest group, it could function as a credible, sector-wide quality indicator for the VVT sector (care for the elderly, disabled and long-term care). Institutions could not simply buy or negotiate their way to a Gouden Bordje — they had to earn it through the eyes of ordinary residents. That independence gave the award its weight. Year on year, it created healthy competitive pressure across the sector: institutions that had previously seen meal quality as a secondary concern began investing in their kitchens, their service teams and the overall dining experience. The programme demonstrated that transparency and recognition — without enforcement or regulation — can be a powerful driver of structural quality improvement. De werkelijke waarde van De Gouden Bordjes lag in de onafhankelijkheid. Door het programma buiten elke individuele instelling of belangengroep te positioneren, kon het functioneren als een geloofwaardige, sectorbrede kwaliteitsindicator voor de VVT-sector (verpleging, verzorging en thuiszorg). Instellingen konden een Gouden Bordje niet kopen of onderhandelen — ze moesten het verdienen door de ogen van gewone bewoners. Die onafhankelijkheid gaf de onderscheiding haar gewicht. Jaar na jaar creëerde het programma gezonde concurrentiedruk in de sector: instellingen die maaltijdkwaliteit eerder als bijzaak beschouwden, begonnen te investeren in hun keukens, hun serviceteams en de totale eetbeleving. Het programma toonde aan dat transparantie en erkenning — zonder handhaving of regelgeving — een krachtige drijfveer kunnen zijn voor structurele kwaliteitsverbetering.

As programme director, I was also responsible for all media relations and spokesperson duties. The programme received consistent coverage in De Telegraaf, the Zuidwesterkrant, regional titles and broadcast media — generating public awareness of food quality in care settings and putting pressure on institutions to take the social dimension of meals seriously. Press coverage helped position the programme as more than an award: it became a quality signal that residents, families and care professionals could recognise and trust. Als programmaregisseur was ik ook verantwoordelijk voor alle mediacontacten en woordvoering. Het programma kreeg structureel aandacht in De Telegraaf, de Zuidwesterkrant, regionale titels en omroepen — waarmee publieke bewustwording over maaltijdkwaliteit in de zorg werd vergroot en instellingen werden aangespoord de sociale dimensie van tafelen serieus te nemen. Persaandacht hielp het programma positioneren als meer dan een onderscheiding: het werd een kwaliteitssignaal dat bewoners, familieleden en zorgprofessionals konden herkennen en vertrouwen.

The Gouden Bordjes initiative addresses one of the most persistent challenges in age-friendly urban policy: social isolation among older adults, particularly around food and shared meals. The concept identifies and recognises restaurants that are welcoming, accessible and social hubs for senior citizens — turning a quality label into a community instrument. Het Gouden Bordjes-initiatief pakt een van de hardnekkigste uitdagingen in leeftijdsvriendelijk stedelijk beleid aan: sociale isolatie onder ouderen, met name rondom eten en gezamenlijk tafelen. Het concept identificeert en erkent restaurants die gastvrij, toegankelijk en sociale ontmoetingsplekken zijn voor senioren — en maakt van een kwaliteitslabel een gemeenschapsinstrument.

VeiligVitaal was built around three core themes: safe and vital at home, online and in later life. The programme featured high-profile speakers including Minister of Justice and Security Stef Blok, Michiel Dijkman (Samsung) and Alderman Karsten Klein (Youth, Welfare and Sport), alongside workshops and an information market with the Dutch Banking Association, GHOR, the Red Cross, Police and Fire Service. VeiligVitaal was opgebouwd rond drie kernthema’s: veilig en vitaal in huis, online en ouder worden. Het programma had prominente sprekers zoals Minister van Justitie en Veiligheid Stef Blok, Michiel Dijkman (Samsung) en Wethouder Karsten Klein (Jeugd, Welzijn en Sport), naast workshops en een informatiemarkt met de Nederlandse Vereniging van Banken, GHOR, het Rode Kruis, Politie en Brandweer.

The three themes of VeiligVitaal De drie thema's van VeiligVitaal

A total of six groups participated in this International Business Studies Project, taking students to Paris and Brussels to acquire the necessary field experience. Guiding teams through challenges and watching them develop genuine new insights was one of the most rewarding parts of my academic work.In totaal namen zes groepen deel aan dit project, waarbij studenten naar Parijs en Brussel reisden voor praktijkervaring. Het begeleiden van de teams en het zien hoe zij tot werkelijk nieuwe inzichten kwamen, was een van de meest waardevolle onderdelen van mijn academische werk.

The winning team excelled not just in the quality of their final concept, but in the way they handled adversity and kept going. Working alongside an excellent team of professors and staff, this project showed what becomes possible when international student talent meets real-world business challenges.Het winnende team onderscheidde zich niet alleen in de kwaliteit van hun concept, maar ook in de manier waarop zij met tegenslagen omgingen. Samen met een uitstekend team van professoren en medewerkers liet dit project zien wat er mogelijk wordt wanneer internationaal studententalent real-world zakelijke uitdagingen krijgt.